Gazeta.pl Uniwersytet Warszawski Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne
Kategorie: Wszystkie | Aktualności | Prelegenci
RSS
piątek, 26 września 2008
Dlaczego klikamy? Lektura a pragnienie.

Do literatury elektronicznej należą przede wszystkim utwory ergodyczne. Ich lektura wymaga "nietrywialnego wysiłku" ze strony użytkownika, który poprzez swoją aktywność wywołuje sekwencję semiotyczną, najczęściej - jedną z wielu możliwych. Powoduje to, że teksty, jako skończone i zamknięte kompozycyjnie ciągi znaków pojawiające się w obrębie cybertekstu, nie są trwałe. Stanowią one jedynie swoiste złudzenie i produkt cybertekstu.

Zmienia się przez to specyfika lektury. Jej siłą napędową okazuje się pragnienie tekstu, które spełnia się, ale nigdy do końca, ponieważ zawsze istnieje możliwość wymiany tekstu na inny. Tekst okazuje się być odpowiedzią na pragnienie, a nie samoistnym bytem, który krąży w przestrzeni komunikacyjnej, daje się powtórzyć i przekazać.

Kluczowym zagadnieniem staje się zatem pytanie o genezę, charakter i możliwość spełnienia owego pragnienia, które decyduje o podjęciu interakcji z cybertekstem i warunkuje jej przebieg. Cybertekst wywołuje owo pragnienie, a następnie przejmuje nad nim kontrolę, tłumacząc je na język mechanicznej interakcji, która ma służyć wywołaniu upragnionego tekstu. Jednocześnie mechanizm sprzężenia zwrotnego powoduje, że zmienia się sama istota pragnienia, dostosowując się do tego, co osiągalne. W ten sposób użytkownik przekształca się w operatora, pragnienie powieści w powieść hipertekstową, poszukiwanie wiersza w poemat multimedialny...

Zastąpienie stabilnego tekstu jego pragnieniem niesie ze sobą poważne implikacje dla badania literatury elektronicznej. Po pierwsze, dotyczy to interpretacji, która musi obejmować całą maszynę tekstową i ujmować tekst jedynie jako jej efemeryczny produkt. Po drugie, powstaje problem estetyczny: tekst nie daje możliwości uzyskania dystansu, koniecznego do sformułowania sądu estetycznego, ponieważ wraz z ustaniem zaangażowania przestaje istnieć. Po trzecie, przemyślenia wymaga sama definicja literatury elektronicznej - jedynym możliwym wyznacznikiem literackości pozostaje zdolność cybertekstu do wywoływania, podtrzymywania i zaspokajania pragnienia doświadczenia literackiego.

 

Emilia Branny - doktorantka filologii polskiej UJ, stypendystka FNP, ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz informatykę na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, studiowała również na Uniwersytecie Burgundzkim (stypendium Socrates-Erasmus w 2003 roku) oraz na Uniwersytecie w Bergen (stypendystka Marie Curie EST Fellowship, 2005). Autorka szeregu publikacji w dziedzinie literaturoznawstwa oraz lingwistyki komputerowej. Na codzień zajmuje się doradztwem w dziedzinie przedsięwzięć informatycznych, tworzeniem strategii informatyzacji dla samorządów, opracowywaniem projektów systemów informatycznych.

Uniwersytet Jagielloński

11:56, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Internet - szansą dla socrealizmu?

Literatura socrealistyczna nie jest wznawiana zarówno ze względów artystycznych jak i ideowych, choć z drugiej strony na fali zainteresowania PRL-em mówi się o niej, cytując ją chętnie oraz pokazując towarzyszące jej sztuki plastyczne i architekturę. W internecie możemy znaleźć pochodzące z lat stalinowskich teksty literackie oraz publicystyczne, czy chociażby ich fragmenty. To zjawisko zmieniające swój charakter. W latach 90-ych najpopularniejsze były strony przedstawiające teksty socrealistyczne ze względu na ich komiczny lub nawet kuriozalny - dla współczesnych odbiorców - charakter. Dziś ten styl odbioru wydaje się mieć mniejsze znaczenie. Wzrasta rola kontekstów historycznych. Socrealizm to część naszej przeszłości i element polskich krajobrazów, zwłaszcza w Warszawie - co wyraźnie pokazują blogi związane tematycznie ze stolicą. Socrealizm w sieci istnieje w roli głównego tematu, ale też pojawia się na stronach poświęconych poszczególnym autorom. I na stronach historycznych związanych z powrotami do PRL-owskiej przeszłości. Mnożą się pytania: Jak sieć wpływa na odbiór socrealizmu? Czy można mówić o wyłaniającym się z różnych witryn i blogów kanonie tytułów utworów i innych dzieł sztuki? Oraz: czy istnieje stale powtarzający się zespół pojęć opisujących realizm socjalistyczny? Jakich haseł dotyczą zamieszczane odsyłacze na stronach związanych z interesująca tu tematyką? Czy nastawiona na wizualność współczesna kultura, tak jak jest reprezentowana w sieci, zmienia relacje między sztukami w socrealizmie, tzn. czy nadal to literaci są „inżynierami dusz" jak w stalinowskiej hierarchii? Czy internet nie zmienia obrazu socu poprzez upowszechnianie przede wszystkim przykładów z poezji socrealistycznej? I kwestia doświadczenia wirtualności, powszechnej przy obcowaniu z Internetem, zdaje się wpływać na rozumienie samego socrealizmu. Internauci intuicyjnie tłumaczą sobie koncepcję sztuki soc na kształt kreacji wirtualnej, co z drugiej strony potwierdza propozycja interpretacji tejże twórczości jako simulakrum rozumiany zgodnie z koncepcją J.Baudrillarda.

 

dr Monika Brzóstowicz-Klajn - adiunkt z Zakładzie Semiotyki Literatury w Instytucie Filologii Polskiej UAM w Poznaniu, wydała książkę Wizerunek rodziny w polskiej prozie współczesnej (1998), współautorka Słownika realizmu socjalistycznego (pod red. Z. Łapińskiego i W.Tomasika, 2004), obecnie zajmuje się socrealizmem w perspektywie europejskiej tradycji utopii literackiej i science fiction oraz problemem relacji między fantastyką i historią (np.. Science fiction i socrealizm. W: Socrealizm. Fabuły-komunikaty-ikony. Red. K.Stepnika i M.Piechota. Lublin 2006; Wehikuł czasu? Uwagi o „Wirtualnej historii: Tajemnica zamachu na Hitlera" [program dok. Produkcji Discovery Channel]. „Kultura Współczesna" 2007, nr.3).

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza

11:55, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Język w wyszukiwarkach. Dlaczego użytkownicy szukają słów?
Autorka referatu skoncentruje się na języku reklam tekstowych zamieszczanych w wyszukiwarkach (reklam SEO I SEM). Postara się odpowiedzieć na pytanie, czego i jak szukają użytkownicy sieci?


Anna Bucoń - absolwentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. Obecnie pracuje na stanowisku junior brand managera w pionie internet Agory SA. Zajmuje się promocją serwisów lokalnych, gospodarczych i społecznościowych. W październiku 2008 r. pod opieką dr hab. Wiesława Sonczyka rozpoczęła przygotowania do pracy doktorskiej na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. Zainteresowania naukowe: rozwój i funkcjonowanie mediów lokalnych (przede wszystkim serwisów www), szerko pojęta reklama (typu display, outdoor, w wyszukiwarkach).

Agora SA

11:55, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Holocaust w sieci - obecne i przemilczane.

Referat dotyczy dwóch kwestii. Po pierwsze autor zamierza dokonacć
krótkiego przeglądu najważnieszjszych adresów internetowych pod kątem
ich zawartości merytorycznej oraz przydatności do pracy naukowej. W
drugiej części podjęta zostanie kwestia języka nienawiści - sposobów
jego artykulacji w sieci.

prof. dr hab. Sławomir Buryła - profesor w Instytucie Filologii
Polskiej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Zajmuje się literaturą
wojny i okupacji, a zwłaszcza problematyką Holocaustu. Autor książek
Prawda mitu i literatury oraz Opisać Zagładę; edytor krytycznego wydania
cztereach tomów pism Tadeusza Borowskiego (razem z T. Drewnowskim i J.
Szczęsną), Dziennika wojennego Leopolda Bucz-kwoskiego; współredaktor
(razem z Pawłem Rodakiem) tomu Wojna: doświadczenie i zapis. Członek
Zespołu Badań nad Literaturą Holocaustu przy IBL PAN.

Uniwersytet Warmińsko-Mazurski 

11:54, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Złożone badanie Polaków w Internecie: projekt SWPS i Gazeta.pl

Badanie Polaków w internecie jest wspólnym złożonym przedsięwzięciem badawczym Gazeta.pl i Szkoły Wyższej Psychologii Spolecznej. W trakcie prezentacji przedstawimy metodologię badania, przeprowadzone analizy i opis glównych wniosków z badania. Zaangażowani w projekt badaczy opowiedzą o sytuacji polskiego internetu na tle światowego obrazu sieci, opiszą, kim są twórcy tekstów w polskim internecie i jakie są preferencje obcowania internautów z tekstami w sieci.

Wojciech Ciemniewski - asystent dydaktyczny w Katedrze Metodologii Badań SWPS, trzykrotny stypendysta Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Uczestnik projektów badawczych z dziedziny psychologii społecznej i psychofizjologii. Zainteresowany zagadnieniami psychologii internetu, w szczególności społecznościami internetowymi i relacjami między życiem "online" i poza siecią.

dr Marzena Cypryańska - psycholog, Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej

dr Krzysztof Krejtz - psycholog, członek American Psychology Society. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół aplikacji teorii układów nieliniowych w psychologii osobowości, a w szczególności dla rozumienia samooceny i jej stabilności. Interesuje się również zachowaniami jednostki w Internecie, zwłaszcza wpływem, jaki wywiera to środowisko na komunikację interpersonalną i relacje z innymi. Zainteresowania komunikacją realizował również w praktyce. Prowadził i współprowadził warsztaty dotyczące komunikacji interpersonalnej oraz technik sprzedaży dla nauczycieli, trenerów i doradców.

dr Jarosław Milewski - informatyk, zastępca dyrektora Instytutu Społecznej Psychologii Internetu i Komunikacji, sekretarz polskiego oddziału Project Management Institute (PMI WPC) - jeden z niewielu licencjonowanych polskich ekspertów w dziedzinie zarządzania projektami. Działa również jako kontraktowy doradca i kierownik projektów. Jest autorem kilkunastu publikacji indywidualnych i współautorem kilkudziesięciu publikacji zbiorowych. Ukończył MBA Francuskiego Instytutu Zarządzania w Warszawie.

Piotr Toczyski - analityk w Zespole Badań i Analiz pionu internetowego Agora S.A., doktorant w Szkole Nauk Społecznych IFiS PAN. Zaangażowany w wiele internetowych projektów badawczych portalu Gazeta.pl prowadzonych samodzielnie i z partnerami (m.in. wspólnie z CBOS, spółką PBI i SWPS). Autor artykułów popularyzujących psychologię, kulturę i nauki społeczne w polskich mediach.

11:54, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Artyzm i chaos.Z pogranicza poetyki i estetyki.
Zajmując się relacjami między artyzmem i chaosem, referat próbuje zastanowić się nad właściwościami ‘artyzmu europejskiego' (zwłaszcza w literaturze europejskiej). W szczególności interesuje się pytaniami tego rodzaju:

- Czy chaos jest źródłem wspomnianego artyzmu, czy jedynie jego składnikiem?
- Jak kształtują się w ‘artyzmie europejskim' proporcje między strefą ładu (harmonii itp.) a sferą chaosu?
- Skąd właściwie bierze się chaos w artyzmie?
- Co współcześnie łączy literackie i elektroniczne formy demontracyjnie nieartystyczne lub antyartystyczne - modernistyczne i postmodernistyczne - z chaosem?
- Czy „nowy chaos" w Sieci oznacza dążenie do zaburzenia lub anihilacji artyzmu, czy przeciwnie - poszukiwanie sposobów generowania innego ( też „nowego") artyzmu?
- W jakim sensie ów poszukiwany „hipernowy" artyzm może być swoistym powrotem (przypomnieniem, renesansem) do form starych?

prof. dr hab. Eugeniusz Czaplejewicz - teoretyk literatury i dialogu, komparatysta; em. prof. zwyczajny Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w latach 1982-1997 kierował Zakładem Teorii Literatury i Poetyki, a w 1985-1991 był kierownikiem najpierw Zespołu, potem Pracowni Poetyki Słowiańskiej PAN; obecnie jest prof. i kierownikiem Katedry Historii i Teorii Literatury w Akademii Humanistycznej im. A. Gieysztora w Pułtusku; od 1976 czł. red. „Przeglądu Humanistycznego". Orientacja filozoficzna: platonizm i neoplatonizm. Autor prac o Michaile Bachtinie i rosyjskiej refleksji o literaturze, jak również o literaturze polskiej i XIX - XX wieku. Pisze o poetykach chaosu i heterogeniczności. Zajmuje się zjawiskami interkulturalizmu w literaturze (szczególnie w literaturze kresowej, emigracyjnej, polskiej literaturze syberyjskiej i łagrowej, europejskiej) i relacjami interartystycznymi (literatura a inne sztuki, zwłaszcza architektura, ogrody i taniec).

Uniwersytet Warszawski

11:54, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Wpływ komunikacji sieciowej na współczesną polszczyznę.
Referat jest próbą wskazania zjawisk jakie pojawiły się we współczesnej polszczyźnie pod wpływem rozwoju technologii informacyjnej. Na podstawie wybranych opracowań mówione zostaną:

1. wpływy komunikacji sieciowej na język polski na poziomach: a) leksykalnym (neologizmy, zapożyczenia, nazwy własne), b) gramatycznym (słowotwórstwo, fleksja) i

c) tekstowym (organizacja tekstu, gatunki tekstu)

2. zagadnienia normy językowej



Krystyna Data
- Instytut Języka Polskiego PAN - dokumentalista w Pracowni Słownika polszczyzny Jana Kochanowskiego - przygotowywanie i opracowywanie haseł słownikowych.

Współpraca z Instytutem Humanistycznym Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej - prowadzenie zajęć na polonistyce, anglistyce i administracji publicznej - przedmioty językoznawcze, oraz technologia informacyjna w pracy nauczyciela.

Nauczyciel języka polskiego jako obcego.

Zainteresowania badawcze: współczesna polszczyzna: język mówiony i jego odmiany, komunikacja językowa, tekstologia, język internetu; polszczyzna historyczna: język XVI wieku w ujęciu komunikacyjnym i tekstologicznym, dydaktyka i metodyka języka polskiego jako obcego.

Państwowa Akademia Nauk

11:53, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Harry Potter dla dorosłych i po polsku. Twórczość literacka w ramach internetowej wspólnoty interpretacyjnej.

Tematem referatu są tzw. fanfictions czyli utwory pisane na kanwie popularnych dzieł literackich przez ich czytelników i miłośników. Teksty te często są publikowane w Internecie, a ich autorzy tworzą własne internetowe społeczności. Fenomen ten doczekał się już licznych opracowań, przede wszystkim socjologicznych i kulturoznawczych, celem referatu nie jest więc jego ogólna charakterystyka, ale raczej studium przypadku pozwalające przyjrzeć się bliżej pewnym aspektom tego rodzaju twórczości. W oparciu o analizę konkretnej grupy tekstów - opowiadań pisanych przez użytkowników jednego z polskich forów internetowych poświęconych Harry'emu Potterowi - zostanie podjęta próba prześledzenia niektórych mechanizmów powstawania tego rodzaju utworów. Szczególnie wart uwagi wydaje się wpływ grupy - swoistego klubu literackiego- na twórczość poszczególnych autorów. Można pokazać, jakimi metodami społeczność internetowa wpływa na swoich członków i współdecyduje o charakterze ich pisarstwa. Wybrane forum stwarza także doskonałą okazję do przedstawienia sposobów wprowadzania utworu będącego podstawą twórczości fanowskiej w nowy kontekst kulturowy. Można prześledzić tu przemiany zachodzące w świecie angielskiej powieści dla dzieci, gdy zostaje ona przefiltrowana przez życiowe, historyczne, literackie doświadczenia dorosłych Polaków.

 

dr Olga Dawidowicz-Chymkowska - magister psychologii i polonistyki, doktorat z teorii literatury na Polonistyce UW, obecna praca - Instytut Książki i Czytelnictwa Biblioteki Narodowej, zainteresowania naukowe - zagadnienia z pogranicza psychologii i literaturoznawstwa, szczególnie problematyka tworzenia i odbioru literatury.

Instytut Książki i Czytelnictwa Biblioteki Narodowej

11:53, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Kubistyczny czy impresjonistyczny model reprezentacji.Sieć dramatyczna w hipertekście teatralnym.
Współczesne przestrzenie teatralne coraz częściej stają się miejscem prezentacji spektakli nie respektujących tradycyjnych zasad konstrukcji dramatycznej (np. ewolucja bohatera, zawiązanie i rozwój akcji podporządkowanej wymogom fabuły, narastanie napięcia dramatycznego aż do rozwiązania itd.), a czasem występujących nawet przeciwko nim. Obserwujący podobną tendencję Hans-Ties Lehmann opisał ten nowy teatr, na wstępie swoich rozważań nadając mu miano „teatru postdramatycznego". Jego spostrzeżenia i diagnozy zależne są od przyjętego punktu widzenia, skłaniającego do uznania spektaklu za zjawisko pierwotne wobec tekstu. Może ono, ale nie musi, prowokować do stworzenia literatury funkcjonującej zwykle jako scenopis, wyłaniający się z zapisu spontanicznych dialogów, prób czy improwizacji.

Widzenie teatrocentryczne prowokuje do przyjmowania pewnych rozwiązań, które jednak, kiedy zmieni się perspektywę, nie okazują się uniwersalne. Próba spojrzenia na współczesny teatr jako na sztukę interpretacji tekstu wskazuje kierunek presji, wywieranej w celu dostosowania możliwości różnorodnych tworzyw. Literacki materiał często nie zawiera żadnych wskazówek, które mogłyby ułatwić jego realizację w formie przedstawienia teatralnego. Artyści sceny postawieni są wówczas wobec konieczności porzucenia utwierdzonych tradycją przyzwyczajeń wynikających z tworzywa, którym operują. Zdarza się, że tekst wymaga od nich dostosowania i spełnienia najbardziej nawet fantastycznych założeń i poszukiwania rozwiązań, które nie są charakterystyczne dla teatru w znanej nam dzisiaj postaci. Teksty przewartościowujące typowe sposoby komunikacji teatralnej nazywam postteatralnymi.

Wiele utworów postteatralnych nie ma spójnej postaci, stając się już dzięki temu rodzajem dzieła otwartego. Ich struktura nie jest jednoznacznie ustalona, przez co przekraczają czasowe ograniczenia literatury i pozwalają zdefiniować się jako nielinearne hiperteksty. Problem, który stanowi główny przedmiot moich rozważań, dotyczy zarówno tekstu dla teatru postdramatycznego, jak i dramatu postteatralnego. Oba wymienione typy nie posiadają tradycyjnej linii dramatycznej, przez co w formie literackiej zyskują cechy żyjącego hipertekstu. Kiedy zostają przełożone na spektakl, życie zwykle zamiera, zostaje zamrożone poprzez jednostkową realizację. Efekt taki powiązany jest na ogół z obecnością sieci dramatycznej, odnajdowanej (lub stwarzanej) i włączanej w inscenizację przez realizatorów przedstawienia.

Jedno z pytań pojawiających się w mojej wypowiedzi dotyczy możliwości zachowania cech typowych dla hipertekstu w spektaklu, z założenia programującym ścisłą zależność czasowo-przestrzenną wszystkich swoich elementów. Jeżeli uda się opisać i określić modelową postać takiego zjawiska, to w jednej z wersji mieć ono może postać modelu niestabilnego, „płynnego" i „przelewnego". Przestrzeń zarysowana przez teatralne ramy zdaje się wprowadzać jedną z niewielu szans na zaistnienie takiego hipertekstu (post)teatralnego. W rozwiązaniu, prezentowanym tu na prawach propozycji, nazwany on został impresjonistycznym modelem hipertekstowym. Może on okazać się wzorem doskonalszym od modelu kubistycznego. Pierwszy z nich zakłada bowiem operowanie nieskończenie małymi elementami nietworzącymi zwartych struktur o wyraźnych granicach, podczas gdy drugi umożliwia jedynie hierarchizację czasową i przestrzenną większych, złożonych całostek.

Przyjęcie założenia teoretycznego, które umożliwi zaistnienie „miękkiego" hipertekstu możliwe jest - jeśli w ogóle - tylko w przestrzeni teatru. Warunkiem, który musi zostać spełniony, jest dialog odbywający się na większej niż jedna niewykluczających się, równoległych i niezależnych płaszczyznach. W teatrze odbywa się on jako dialog nie samych tylko słów, których uwarunkowanie składniowe prowokuje do wprowadzenia modelu wyobrażonego kubistycznie, lecz jako dialog słów i gestów. Teoria zakładająca odwzorowanie kubistyczne pozwala co prawda na łączenie elementów w dowolnej - dopuszczonej granicami założonych norm - kolejności (niczym prostopadłościany klocków albo kostki domina), ale każda z tych całostek posiada domkniętą i nienaruszalną strukturę. Model impresjonistyczny nie dopuszcza ograniczeń kompozycyjnych, pozwalając niestabilnym już w istnieniu jednostkowym elementom hipertekstowego zbioru uzyskać nieograniczoną przez kombinatorykę dowolność konfiguracji.

Co zatem dzieje się w dramacie postteatralnym jako hipertekście, który - funkcjonując na prawach materiału wyjściowego dla teatru - nie nosi cech dramatycznych; w tekście, który nie respektuje fabularnej konieczności akcji i innych dających się przewidzieć znamion określoności? Tekst taki zdaje się ograniczać możliwości tradycyjnej reprezentacji teatralnej, która wymaga, by „słowo stało się ciałem" aktora. Czy przy przyjęciu takich ograniczeń możliwy jest „miękki", impresjonistyczny hipertekst teatralny? Czy tekst otwarty dający inscenizacyjną wolność zachowuje, czy wyklucza możliwość poprowadzenia linii dramatycznej, której oczekują widzowie? Czy wobec rodzenia się kształtu z hipertekstowego chaosu w akcie jednostkowego spojrzenia bardziej uniwersalny okaże się postteatralny czy postdramatyczny model tekstu teatralnego? Przykładów dostarczą teksty Heinera Müllera, Tadeusza Różewicza, Samuela Becketta i innych autorów dramatów postteatralnych, natomiast tła do rozważań na ich temat w kontekście postawionych pytań - m. in. teorie Rüdigera Bubnera, Dereka Attridge'a, Richarda Shustermana i Bruno Latoura.

 

dr Piotr Dobrowolski - adiunkt w Pracowni Estetyki Literackiej na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej UAM. Łączy zainteresowania literaturoznawcze z teatrologicznymi, pracę teoretyczną z praktyką teatralną. Autor artykułów z pogranicza nauk humanistycznych, ostatnio szczególnie zainteresowany estetyką w odniesieniu do sztuk widowiskowych i performatywnymi aspektami literatury.

Uniwersytet im. Adama Mickiewicza

11:52, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
Wirtualne kłamstwa. O informacji, której nie ma w sieci i dlaczego.

Na tle zarysu historii komunikacji poprzez Internet oraz jego ewolucji autorka próbuje ukazać różnorodne formy ograniczania obiegu informacji w tym medium. Omawia przyczyny istniejących ograniczeń - począwszy od ekonomicznych przez polityczne, prawne i obyczajowe aż po cenzurę instytucjonalną.

 

Helena Draganik - absolwentka Katedry Kulturoznawstwa UG. Tematyka prowadzonych badań: cenzura i ograniczenia obiegu informacji w Internecie. Zakres zainteresowań naukowych: cyberkultura, rozwój Internetu, Internet jako źródło informacji.

Uniwersytet Gdański

 

11:52, annagumkowska , Prelegenci
Link Dodaj komentarz »
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 9